وقتی من
    به عمق
        وافعیت های متروك
                             فرورفتم

 تو
    در بلندای خودت
           برای پیكره ات
                  معنی می‌تراشیدی

پاهایت را بیرون بكش
             در این كفش جای پا
                             زیاد است
                                 اما نبودنت
                                   برای  تو نیست

تو می‌گویی:
          مثل قصه خام شده‌ام؟


پس كدام یك
          معنی پرواز را
                    بهتر می فهمیم؟

آه! تو خودت بودی؟
           من تو را نشناختم
                          هنوز هم نمی‌شناسمت
                                    تو با خودت كیستی؟

                    «من با خودم پسرعمو هستم!»

نوشته شده در تاریخ شنبه 8 مرداد 1384    | توسط: وحید    | طبقه بندی: شعر،     | نظرات()