در را
برای دراویش     باز
      این خانه  خانقاه من است

چطور می‌فـَراری
                 با فِـراری
                       جاده پناه‌گاه من است
ترا انسان ِ بَدْوی كم نیست؟
                       گیرم تا خدا بــِدَوی
                          دراین فِراری فراهم نیست؟
مثل ِ هنوز
به بیراهه زدن راه ِ من است
                      برای رسیدن به باد
الو ...  لطفا به همه‌ی دنیا بگویید:
               بگویید
                      این بر باد رفته كلاه من است
      بگیرید آن دستی را كه از دست می‌رود
            چاهی را
                 كه در انتهای چاه ِ من است
صدای ِ بالا نیامده در حالای بسیار دارم
    این كه در دنیا نمی‌گنجم
        از دل ِ زیاده خواه ِ من است
                                           قبول!
نبودنم از جنس ِ معمولن است     قبول!
اصلا تمام ِ قبول‌ها اشتباه ِ من است
دو مثقال و چند سال بزرگ‌تر بشوم
           تا باور كنم
                     این كه گول ِ شَـیطان می‌خورم،  گناه ِ من است؟
     گناه ِ من است
اینكه آنچه در چشم ِ چشمه دوخته شده نگاه من است
با آتش وقتی‌كه دندان نشان می‌دهی
                 چه طور نشانت دهم 
            همین بوسه
                 تنها
                      سلاح من است؟
اقامت ِ در جاده،روی خطّ سفید، خطر دارد
آنكه زیرگرفته‌می‌شود  اینجا  شعر ِ سیاه من است!

نوشته شده در تاریخ سه شنبه 25 اردیبهشت 1386    | توسط: وحید    | طبقه بندی: شعر،     | نظرات()