كسی آمد همین‌جوری، همین‌جوری، همین‌جوری
خیالش به لواشك بود، در  احول ِ  مستوری

كسی آمد.. [ خیابان‌ها به رویش گاز می‌دادند]
نوشتم نامه‌ای سویش [ نمكدان بی‌نمك شوری↓

نداره این دل من طاقت ِ دوری نداره] آی
ستاره پس كجایی این قدر از خاك هی دوری؟

كسی آمد به سمت ِ بی‌‌ستاره - دلی پاره!-
كسی با چهره‌ی ساده:  بدون ِ پرتوِ نوری

كسی بی‌احتیاط از عرض ِ درد ِ یك خیابان رفت
نگاهش خیره بر یك هیچ...
 - « هی‌ آقا مگه كوری؟ »

ٱ  ٱ  ٱ
كسی آمد، نیامد، هیچ فرقی بین ِ آمد نیست
كه باید او بیاید، تا برای گریه‌ای زوری↓

دلیل ِ محكمی باشد، دلیل ِ محكمی باشد
دلیل ِ مرده‌ای مثل ِ صدای سنگ بر گوری:

« بیا عاشق كشونه امشو شیرَمّد
دلم دریای خونه امشو شیرَمّد
 بسه دیگه صبووری ! »

ٱ  ٱ  ٱ
كسی بودن، كسی گشتن، كسی را در كسی كُشتن
و خود را تا خدا بردن، برای هیكل حوری!

كسی هستی ولی بی‌كس، فقط رسمیّت ِ دردی
فقط بازنده در بازی!  و آخردست  مجبوری...

دل ِ تنگی و دل‌تنگی و قرص رنگی ِ اعصاب
و یا به خلسه رفتن در وفورِ دودِ وافوری!

نوشته شده در تاریخ چهارشنبه 28 شهریور 1386    | توسط: وحید    | طبقه بندی: شعر،     | نظرات()