من و رانندگی ته ِ سرعتِ بزرگراه          اشتباه اشتباه
من و زندان و عشق و زندگی         و پیژامه‌ای راه راه
چرا و چرا و چراغ و بوق و بوووق :

بوق حرف ِ بزرگی است
در حركت ِ ماه پشت آسمان شب

بیمارستان ِ خواب را چه كسی بیدار خواهد كرد
جز یك بوق ِ روانی در حركت ِ روان ِ یك رونده؟
یك روینده مثلا لاله كه زیباست اما تابلوی ‹بوق ممنوع› به این قشنگی نیست
اما تابلوی شاهكار ونگوگ در فراموش‌خانه‌ی یك موزه خاك می‌خورد
مثل ِ كوزه‌ی عهد ِ فراموشی

آفتاب گردان را یادت هست عزیزم
كه مثل ِ یك كودن دنبال ِ حقیقت می‌گشت؟
یادت هست به تمام غنچه‌ها كود ِ دهان‌های باز دادیم؟

یادم هست یك روز ِ بچگی‌ام كه گفتی:
بیا بزرگ شویم!

:Vincent Willem van Gogh

نوشته شده در تاریخ سه شنبه 28 اسفند 1386    | توسط: وحید    | طبقه بندی: شعر،     | نظرات()